Greta Gerwig’in yeni Narnia Günlükleri uyarlaması, hem gerçek hem de mecazi anlamda, tıpkı Barbie’yi ortaya çıkaran o karantina dönemi yaratıcılık kaynağından besleniyor. O çılgın vizyonunun nasıl doğduğunu Empire dergisine anlatan Gerwig, “Narnia konusunda da aklımda aynı fikir vardı,” diyor. “Bir rock operası istiyordum. İşe görkemli ve izleyiciyi bambaşka dünyalara taşıyan bir yapım olmasını arzuluyordum.”
Tam anlamıyla bir rock operası olmasa da (hayır, bu bir müzikal değil), 60’lar ve 70’lerin İngiliz rock müziğinin —glam sahnesi, progresif rock’ın sınır tanımazlığı gibi— barındırdığı o muazzam yaratıcılık, Gerwig’in The Magician’s Nephew (Büyücünün Yeğeni) uyarlaması için önemli yaratıcı ilham kaynakları oluşturdu. “David Bowie hayatımı kurtardı. Paul McCartney hayatımı kurtardı. David Gilmour hayatımı kurtardı. Pete Townshend hayatımı kurtardı. Jimmy Page, Robert Plant…” diye sıralıyor. “Müziklerini duyduğumda içimde derin bir ‘Her şey yoluna girecek’ hissi uyanırdı.” Bu ilham kaynakları, Gerwig’in yorumunun temelini oluşturdu. “Narnia, kelimenin tam anlamıyla müzikten yaratılmış bir dünya,” diye açıklıyor. “Aslan’ın şarkı söyleyerek var ettiği bir dünya; bana göre rock ’n’ roll da tıpkı müzikten kurulmuş bir dünya gibi hissettiriyordu.”
Greta Gerwig’in imzasını taşıyan, dönüştürücü bir sinematik yolculuğa hazır olun. “Narnia’ya gidip bir şeyler görmediğiniz sürece, David Jones’tan David Bowie’ye nasıl geçiş yapabildiğinizi anlamak mümkün değil,” diyor Gerwig. Şimdi, o şeyi siz de göreceksiniz.
